วิธีที่ถูกวาดขึ้นเมื่อเสียงคำว่า ... ?

การพูดคุยกับ CAMILO CAAMAÑO Gestido ศิลปะที่
วาดในทางของการเป็นคนของเราภาคภูมิใจ

นั่งอยู่บนหินสีขาวหินอ่อนภูเขาเขียว
และเขาก็มีความเป็นสหายกับบริเวณใกล้เคียง ECO กวี
ในขณะที่จิตรกรสังเกตน้ำทะเลใสของ Ria
พวกเขาจะสร้างแรงบันดาลใจภาพที่สวยงามในใจของคุณอย่างเงียบ ๆ พูดคุย

โดยไม่ต้องทำการเปรียบเทียบศิลปะและศิลปะอาจจะมีค่ามากขึ้นในการ
คำพูดเมื่อมันออกจากจิตวิญญาณที่เป็นตัวเป็นตนแปรงหวานโบฮีเมียน
กล่าวว่ากวีเพราะผมเชื่อว่า 2 + 2 = 4 ภายใต้สวรรค์และโลก
ในขณะที่สิ่งที่ใจของคุณ ... ขึ้นอยู่กับพลาสม่าที่เห็นมัน

อาจจะกวีเก่า แต่ตามที่คุณโยนเสียงลม
Eco ได้ยินเหมือนกันและในลักษณะเดียวกันทั่วโลก
กับงานศิลปะของฉันของการวาดภาพ ... ฉันได้รับที่เส้นตรง Curven ...
ทะเลร่วมลม ... เห็นแต่ละและสร้าง

จิตรกร-¡¡¡ไม่เข้าใจ !!! ฉันรักเพราะถ้าฉันบอกเธอว่า Poetisa
เขาเขียนในแผ่นดินของเรา ... "และสถานที่ที่คุณซ่อน ... คุณกังวลประหลาดใจ"
ในขณะที่คุณสีร่องรอยในเส้นโค้งใน Surf ลม
ลอยเท้าเปล่าหวังที่จะเข้าใจในสิ่งที่มาจากจิตวิญญาณของคุณ

ผมไม่ได้วาดให้ฉันเข้าใจฉัน แต่จะแสวงหา
ท่ามกลางเงาสีดำหรือสีขาว, สีเขียวระหว่างกลิ้งและ
สีแดงเส้นซึ่งในความรักในใจของฉันปลดเปลื้องพวกเขาเพราะ
รักหรือเกลียดไปขึ้นอยู่กับสิ่งที่คุณรู้สึกสำหรับผม

'คุณบอกผมว่าบทกวีของโลกของคุณ "ที่คุณซ่อน ... "
มากขึ้นผมจะบอกคุณเกี่ยวกับผู้หญิงที่สวยอีกนั่งอยู่บนที่นั่งของรถไฟที่
บนหน้าต่างที่จะสร้างร่างกายของเขา; ในขณะที่ดูเหมือนว่าจะหลับไปคิดว่า ...
 ริมฝีปากของเขา ... แต่พวกเขารออีกห้าจูบหัวใจของเธอป่วยล้มเหลว

เห็นได้ชัดว่า-¡¡¡จิตรกร ... !!! เขาเป็นผู้หญิงนอนและดูเหมือนว่าจะมีความสวยงาม ...
กวี-¡¡¡Queไร้เดียงสาเพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันแปรงเผย
สำหรับผมมีความฝันที่ง่ายเพราะแม้ว่าคุณจะเชื่อว่าเธอหลับ
เธอยังคงตื่นภูเขาและเธอก็ไม่เคยห่าง

โชคชะตาเป็นเพียงการเห็นเป็นความรักและจูบแยกพวกเขาล้มเหลว
มันจะเป็นสิ่งที่ดีมากสิ่งที่คุณพูด Pintor แต่คุณจะได้รับการสะท้อนให้เห็นถึงศิลปะ
รูปผลไม้และเงียบที่หวานเห็นภาพของคุณ
ในขณะที่ผมทิ้งตัวเป็นลมว่าเมื่อวันที่ Eco ฉันกลับมา

กวีผมสีสำหรับตัวเองและแปรงอบอุ่นของฉันเป็นเหมือนสำหรับคุณ
ฉันรักไฟอบอุ่นบนดวงจันทร์คืนเต็ม แต่ดู
นอกจากนี้ความรักของพวกเขาเมื่อลมหนาวตื่น Amada ของฉัน
ศิลปะเพื่อศิลปะจะเสมอกับคุณแปรงทาสีหรือถ้าเสียงคำว่า

แล้ว -Sigamos จิตรกรสะท้อนบนผืนผ้าใบของคุณและฉัน
ความรู้สึก Eco Plains เราให้
แม้ว่าจะไม่มีใครเข้าใจเพราะภายในจิตใจของเรา
 Amar เท่ากับทั้งใน Word หรือพู่กันแสดงออก

    ¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?

CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE

BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO

Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña

y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,

mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría

que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.

-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en

la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles

-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra

mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.

-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento

en el Eco se escuchan igual y  de la misma manera en toda la Tierra,

con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…

que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.

-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa

escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”

mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas

flotando descalzas,  esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.

-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen

entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y

Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues

Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.

-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”

más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren

que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras

 sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.

-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y  parece ser bella…

-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,

para mí son  simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,

ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.

Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan

-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será

fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea

mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me  viene de vuelta.

-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti

cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen

también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta

pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.

-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo

sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos

aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente

 Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.